Het weer deed enigszins aan Griekenland denken op de stralende zondagmiddag van 30 september, toen de Nederlandse groep Palio-Paréa haar derde cd, Stin Perron , presenteerde in de Beurs van Berlage. De naam van de groep en de titel van de cd zeggen het al: we hebben hier te maken met Griekse muziek. Griekse muziek van bijzondere allure, want PALIO-PARÉA heeft het aangedurfd een cd te produceren die geheel bestaat uit eigen composities. Dat lijkt een enorm waagstuk. Er zijn maar enkele Nederlandse muzikanten die zich op een behoorlijk niveau met Griekse muziek bezighouden, maar dan gaat het toch altijd om bestaande, traditionele liederen. Griekenland en Nederland liggen niet voor niets aan de oostelijke en westelijke randen van Europa en tussen beide culturen bestaat een wereld van verschil. Het vereist daarom een groot muzikaal talent en een geweldig inlevingsvermogen om als Nederlanders Griekse muziek te brengen waar ze in Griekenland enthousiast van worden. Over die talenten beschikken de leden van Palio-Paréa ruimschoots, wat ze inmiddels hebben bewezen met een succesvolle serie optredens in Athene. Mattie Tans en Loek Schrievers schreven, alleen of gezamenlijk, de muziek. Alleen de wondermooie taxim (het intro) van het lied Anarotjeme (Ik vraag me af) is van Jos Koning, de violist van het gezelschap. Voor de teksten tekenden Susan Ligthart, Angelos Tassopoulos en Gerard Verbaarschot. Zij hebben gezamenlijk een unieke prestatie geleverd: Griekse cultuur ontsproten aan de Nederlandse polder.

Hoe de op muzikaal gebied wel eens wat eenkennige Grieken op Stin Perron zullen reageren, zal de tijd leren, maar het zou mij niet verbazen als Palio-Paréa bij haar volgende tournee door Griekenland veel succes zal oogsten. Het is wel te hopen dat zij daar in aantrekkelijker zalen kunnen spelen dan in de Beurs van Berlage, want hoe architectonisch fraai dit gebouw ook mag zijn, het glazen hondenhok waarin de groep moest

optreden was in geluidstechnisch opzicht een ramp. Dat Palio-Paréa er desondanks een zeer acceptabel geluid wist neer te zetten is uitsluitend te danken aan hun grote professionaliteit. Behalve de liederen uit Stin Perron werden er nummers van de twee eerder verschenen cd's over het voetlicht gebracht, waaronder het ontroerende Epèstrefe ( Kom terug ), waarvan de tekst bestaat uit een gedicht van de beroemde dichter Kavàfis. Veel van de traditionele liederen die de groep natuurlijk ook speelt, zijn rebètika. Nummers die ontstaan zijn in de eerste helft van de twintigste eeuw en die veelal het leven aan de onderkant van de maatschappij en dat van de na 1922 uit Klein-Azië naar de grote steden (Piraeus, Athene, Thessaloniki) gevluchte Grieken tot onderwerp hebben. Deze rebètika, die ook wel de Griekse blues wordt genoemd, werd al even overtuigend gebracht als de muziek van eigen makelei, die overigens vaak dicht tegen dezelfde sfeer aanleunt.

Het was muzikaal gezien een mooie, Griekse middag. Aan het einde van zo'n middag hoor je onder het genot van een drankje nog wat te kunnen nagenieten. Dat was voor ons niet weggelegd. Nauwelijks waren de laatste warme tonen verstild of muzikanten en publiek werden op lompe wijze door het personeel van de Beurs gemaand zo snel mogelijk weg te wezen. Zodoende belandden wij nogal bruusk weer op Amsterdamse bodem. Buiten was de zon inmiddels achter de wolken verdwenen, maar in ons hoofd klonk nog lang de prachtige muziek van Palio-Paréa.